หายไปนานเกือบ 5 เดือนที่ไม่ได้เข้ามา update blog นี้ = = รู้สึกว่ายิ่งคนเราใช้เวลามากเท่าไร
เวลายิ่งไม่พอให้ใช้ชีวิตที่มีอยู่...
ในบางเวลาก็เหงา บางเวลาก็เศร้า เพราะมีหลากหลายเรื่องราวผ่านมาและจากไป
สิ่งที่คงอยู่ไม่เปลียนแปลงก็คงจะเป็นตัวอักษรที่เรียบเรียงเขียนแปะไว้ใน blog นี้กระมั้ง


การลอยทวนลมมันรู้สึกอย่างไงนะ?
แทนที่จะจับกระแสลมก็ลอยต้านสิ่งที่ค่อยทำให้เราบินอยู่ได้
กับอิสระในการแวกวายไม่ยึดติดกับกระแสลมบน
โหยหาแต่สิ่งที่อยู่ตรงข้ามกับปัจจุบัน
โดยที่ไม่รู้ว่ามันคือสิ่งที่ถูกต้องหรือไม่ จะเป็นสิ่งที่ดีสำหรับเรารึป่าว?
แต่เราก็ทำไปโดยได้เลือกเส้นทางแล้ว
จะมีใครสักกี่คนจะสามารถเข้าใจในสิ่งที่ เราโหยหา
บางคนหัวเราะ กับบางคนก็เศร้า เหงา โดดเดี่ยว
เพราะทุกสิ่งไม่สามารถแก้ไข้ได้เหมือนในหนังสือ เพราะสิ่งต่างๆ เกิดมาแตกต่าง
ความอ่อนโยนไม่ได้ช่วยแก้ไขปัญหาเสมอไป
ทุกๆสิ่งคือแสงสว่าง อยู่ที่ว่าเราจะมองเห็นมันหรือไม่
ให้มันเป็นความฝันของคนคนหนึ่งที่ค่อยก้องเสียงนี้ไปยังวันพรุ่งนี้
แสงที่จะเกิดในวันที่โลกเรานั้นล้มสลาย
เราจะโบยบินไปด้วยกัน
บินไปกับสายลมที่พัดผ่าน
ในวันนี้
ในเวลานี้..

ได้มีอิสระในการแวกวาย ไปไหนมาไหน...

Hope is like a treasure which you cannot carry alone
A person who has given up on life
The children of the island who cannot live without hope
Will you discover treasure in this world that will be end in a year?