คำที่เรียบเรียง หมัดผูกติดอยู่ที่กระดาน

มันคือคำปรารถนาในสิ่งสิ่งนึง

แม้เสียงระฆังของวันก่อน

จะก้องผ่านท้องฟ้าและหายไปนานแล้ว

แต่อย่าลืมพลังของความฝัน

เราจะนำ มันไป ด้วยแรงที่เรามี

หมั่นใจ และ ร้องออกไปดังๆ

กับคำปรารถนาที่เราได้ให้ไว้

ทุกๆครั้งที่เสียงนั้นออกจากเรา

ใช้ มันจะแตก หัก แต่!

มันจะกลับมาอีก เป็นแสง ที่นำเราไปสู่

ทางข้างหน้า

ความทรงจำไม่ใช้สิ่งที่เราหา

เพราะว่า เรายังเชื่อในสิ่งนั้น

คนเราถึงโต เพื่อจะไม่ลืมอดีต

ไม่ แต่ขอบคุณกับทุกๆสิ่งที่ผ่านมา

หายไปนานเกือบ 5 เดือนที่ไม่ได้เข้ามา update blog นี้ = = รู้สึกว่ายิ่งคนเราใช้เวลามากเท่าไร
เวลายิ่งไม่พอให้ใช้ชีวิตที่มีอยู่...
ในบางเวลาก็เหงา บางเวลาก็เศร้า เพราะมีหลากหลายเรื่องราวผ่านมาและจากไป
สิ่งที่คงอยู่ไม่เปลียนแปลงก็คงจะเป็นตัวอักษรที่เรียบเรียงเขียนแปะไว้ใน blog นี้กระมั้ง


การลอยทวนลมมันรู้สึกอย่างไงนะ?
แทนที่จะจับกระแสลมก็ลอยต้านสิ่งที่ค่อยทำให้เราบินอยู่ได้
กับอิสระในการแวกวายไม่ยึดติดกับกระแสลมบน
โหยหาแต่สิ่งที่อยู่ตรงข้ามกับปัจจุบัน
โดยที่ไม่รู้ว่ามันคือสิ่งที่ถูกต้องหรือไม่ จะเป็นสิ่งที่ดีสำหรับเรารึป่าว?
แต่เราก็ทำไปโดยได้เลือกเส้นทางแล้ว
จะมีใครสักกี่คนจะสามารถเข้าใจในสิ่งที่ เราโหยหา
บางคนหัวเราะ กับบางคนก็เศร้า เหงา โดดเดี่ยว
เพราะทุกสิ่งไม่สามารถแก้ไข้ได้เหมือนในหนังสือ เพราะสิ่งต่างๆ เกิดมาแตกต่าง
ความอ่อนโยนไม่ได้ช่วยแก้ไขปัญหาเสมอไป
ทุกๆสิ่งคือแสงสว่าง อยู่ที่ว่าเราจะมองเห็นมันหรือไม่
ให้มันเป็นความฝันของคนคนหนึ่งที่ค่อยก้องเสียงนี้ไปยังวันพรุ่งนี้
แสงที่จะเกิดในวันที่โลกเรานั้นล้มสลาย
เราจะโบยบินไปด้วยกัน
บินไปกับสายลมที่พัดผ่าน
ในวันนี้
ในเวลานี้..

ได้มีอิสระในการแวกวาย ไปไหนมาไหน...